همانطور که تلویزیون در برنامه های اقتصادی نیز تعرفه های خاصی برای معرفی برندها و حتی نام بردن از آن ها دارد. تقریباً می شود گفت که هیچ چیز در تلویزیون در رابطه با برندینگ رایگان نیست و هر برند تجاری برای آنکه نام، لوگو یا فعالیتش در تلویزیون یا رادیو معرفی شود باید طبق تعرفه ای که از سوی اداره بازرگانی صداوسیما مشخص می شود هزینه پرداخت کند. پس به احتمال زیاد مدیر آن شرکت تولیدکننده نیز مشابه سایر فعالان حوزه اقتصادی جهت حضور در یک برنامه پر بیننده تلویزیون باید هزینه ای پرداخت کرده باشد ولی آیا این هزینه کرد می تواند ضامنی بر این باشد که هر چیزی از تریبون تلویزیون پخش شود؟! مسلماً در اینجا قصور بر گردن شبکه تلویزیون و گروه برنامه ساز است که نتوانسته اند مهمان برنامه را توجیه کنند که صرف حضور در تلویزیون ولو با پرداخت هزینه نمی تواند مجوزی برای بیان هر مسئله ای باشد.
هر گونه خدشه وارد کردن به جایگاه رسانه ملی به عنوان رسانه تراز جمهوری اسلامی بازخوردهای فراگیری پیدا می کند. نمونه اخیر این بازخوردها مهمان برنامه فرمول یک شبکه یک سیماست که از تشابه میان زن، شراب و پنیر می گوید و مجری وامانده از اینکه چه تصمیمی بگیرد که اوضاع را در اختیار خود قرار دهد، صرفاً به خنده و واکنش های دستپاچه متوسل می شود. این برنامه و مجری آن پیش از این نیز سابقه حاشیه سازی از این دست را داشته اند و عجیب است که مدیران رسانه ملی نتوانسته اند آن ها را توجیه کنند که تریبون تلویزیون جمهوری اسلامی تریبون ارزان قیمت و پیش پا افتاده ای نیست که اولاً بشود آن را محلی برای دیده شدن هر شخصی قرار داد و درثانی ارزش ها و هنجارهای جامعه اسلامی را فدای درآمد ناشی از حضور صاحبان صنایع و تجار کرد که به دلیل پرداخت هزینه حضور در تلویزیون برای خود حق هر گونه اظهارنظری را در نظر گرفته اند.