پیکر مطهر ابراهیم و اسماعیل در قتلگاه دشمن تکه تکه شد + عکس

فرزند و برادر شهیدان طاهری می گوید: پدرم که شهید شد ۱۲ سالم بود و اسماعیل برادرم وقتی به شهادت رسید ۱۰ سال داشتم.

  1. دوشنبه ۱۱ شهریور ۹۸ ساعت ۱۱:۵۰ (۴ ماه،۲ هفته قبل)
پدر اسماعیل که پس از شهادت پسرش به قربانگاه او رفت+ عکس
به گزارش فرانگر

انگار تاریخ دوباره در هشت سال دفاع مقدس تکرار شده است و اسماعیل هایی که به آن ها دل بسته شده باید قربانی شوند تا مکتب سرخ عشق همچنان جاودان بماند و، اما یک حکایت قصه ما حکایت بزرگ مردی است که پس از قربانی اسماعیلش در قتلگاه شهادت، خود نیز سر داد تا ما در مقابل دشمنان کینه توز این مروز و بوم سر بلند بمانیم و حکایت دیگر، قصه فرزندیست که در طریق عشق گوی سبقت را از پدر ربود تا با شهادتش به اوج سلوک برسد.

امروز می خواهیم از ابراهیم و اسماعیل هشت سال دفاع مقدس برایتان بگوییم، ابراهیمی که خود نیز سرش ذبح شد تا ما نسوزیم و اسماعیلی که پیش از پدر به قربانگاه رفت تا چراغ دین و ایمان خاموش نشود.

به سراغ خانواده شهیدان ابراهیم و اسماعیل طاهری از شهدای شهر الیگودرز و شهدای هشت سال دفاع مقدس می رویم تا گوشه ای هرچند کوچک از زندگی این بزرگ مردان تاریخ را روایت کنیم. با حضور در منزل علیرضا طاهری پسر شهید ابراهیم طاهری با فرزند و سه برادرزاده شهید هم صحبت می شویم تا شرحی از زندگی شهدایشان را برایمان روایت کنند.

رحیم طاهری برادرزاده شهید ابراهیم طاهری ابتدا سر رشته کلام را به دست می گیرد و می گوید سجایای رفتاری و اخلاقی این شهدا برای همه فامیل و مردم شناخته شده است و معتقدیم این بزرگان و عزیزان غیر از شهادت واقعا اجر و پاداشی از درگاه خدا نباید نصیبشان می شد و این همان فیض عظما و رستگاری بزرگ است که خداوند در قرآن به آن اشاره فرموده است.

پدری که ۲ سال پس از شهادت فرزندش شهید شد

برادرزاده شهید ابراهیم طاهری عنوان می کند: عمو ابراهیم متولد سال ۱۳۰۷ بود و هفتم مهر ماه سال ۶۶ در سن ۵۹ سالگی در منطقه بوکان کردستان به شهادت رسید. شغل عمو ابراهیم قبل از رفتن به جبهه، نجاری بود و دو سال بعد از شهادت فرزندش اسماعیل، وارد بسیج شد و از این طریق به جبهه اعزام شد.

وی در رابطه با نحوه شهادت ابراهیم طاهری بیان می کند: عشق و علاقه ای که عمو ابراهیم به خدمت به مردم داشت وی را در این راه کشاند و در پایان هم در قربانگاه سرش ذبح شد و در درگاه عهدیت نهایت ایثار و تلاش را از خودش بر جای گذاشت. وی حدود ۶ شش بار به جبهه اعزام شد و در آخرین مرحله ای که رفت به دلیل درگیری مستقیم کرد های معارض (کومله) که در مقابل جمهوری اسلامی ایستادند، مجروح و سرش را بریدند.

رحیم طاهری سپس ادامه می دهد: برخی از همرزمان شهید اینگونه روایت کردند که در آن منطقه ای که شهید ابراهیم به شهادت رسید، دشمنان قرآنی گذشته بودند و به سمت آن تیراندازی می کردند و در این میان شهید ابراهیم داوطلب می شود تا برود قرآن را بردارد که متاسفانه مورد اصابت قرار می گیرد و سپس می آیند و سرش را از بدن جدا می کنند.

از علیرضا طاهری فرزند شهید ابراهیم و برادر شهید اسماعیل که آخرین پسر خانواده است می خواهیم تا از مهر ماه سال ۶۶ برایمان بگوید از همان روز هایی که دیگر پدر نبود و باید تکیه گاهی برای مادرش می شد.

۱۲ ساله بودم که سر بریده پدرم را آوردند

علیرضا با یادآوری آن روز های سخت و تلخ اشک از چشمانش جاری می شود و می گوید زمانی که پدرم شهید شد و سر بریده اش را آوردند ۱۲ سالم بود و وقتی اسماعیل برادرم شهید شد ۱۰ سال داشتم. فیلمی از پدرم داریم که وقتی به جبهه می رود می گوید اگر من اسماعیل را دادم خودم نیز می روم و تا آخرین نفس می جنگم یا صدام شکست می خورد یا من شهید می شوم.

وی عنوان می کند: ما چهار برادر بودیم و یک خواهر. برادرم اسماعیل که شهید شد، برادر دیگرم محسن که از پرسنل شهربانی نیروی انتظامی بود مجروح شد و اکنون جانباز ۶۰ درصد است.

رحیم طاهری برادرزاده شهید ابراهیم در ادامه صحبت هایش از صوت دلنشین قرآن عمو یاد می کند و می گوید: عمو ابراهیم سوادش در حد خواندن و نوشتن بود، اما چون مرحوم پدرش فرد مکتبی بود قرآن را نزد وی فرا گرفت و، چون خانه مان در همسایگی شان بود اکثر صبح ها صدای دلنشین قرائت قرآنش را می شنیدیم.

وی سپس با مرور خاطرات یاد روز هایی می افتد که عمو ابراهیم از نجاری به خانه برمی گشت، یاد روز هایی که عمو خرید های خانه اش را از نان گرفته تا میوه بین راه به افراد نیازمند محله می بخشید و دوباره به خرید می رفت و به خانه برمی گشت.

تا خودم ادای دِین نکنم نمی توانم بنشینم

برادرزاده شهید ابراهیم بیان می کند: روز های آخری که عمو ابراهیم از جبهه برگشت گفتم عمو با توجه به اینکه پسرتان شهید شده شما به خاطر التیام همسر و خانواده به جبهه نروید، دیگر وظیفه خودت را ادا کرده ای که لبخند زد و گفت: ما هنوز به وعده مان عمل نکردیم من تا خودم ادای دِین نکنم نمی توانم بنشینم و تماشا کنم و به دیگران بگویم شما وارد عرصه شوید.

عباس طاهری برادرزاده بزرگتر شهید ابراهیم که خود از بازنشستگان ارتش و همرزم شهید اسماعیل بوده است نیز دلیری، شجاعت و نیرومندی را از ویژگی های بارز عمو ابراهیم می داند و می گوید، شهید از نظر اخلاق انسانی آرام و متین و واقعا دوست داشتنی بود و همیشه با روی گشاده از مهمانانش پذیرایی می کرد.

وی ادامه می دهد: شهید ابراهیم طاهری ترس از هیچ کلامی نداشت به طوری که از کسی باکی نداشت در کار نجاری نیز بسیار سختکوش بود و سال ها برای بسیاری از پل های روستا هایی و کار های مهم روی راه آهن قالب بند می ساخت.

عباس طاهری سپس یاد دیگر کار های نجاری عمو ابراهیم می افتد و می گوید در آن زمان در شهر الیگودرز روزانه تابوت های بسیار زیادی درست می کرد و می گفت این تابوت ها را درست می کنم تا اگر اتفاقی افتاد جنازه شهدایمان را لای پتو نگذارند و بیاورند، اما در یک برهه ای گفت شرایط جبهه سنگین است و باید به بوکان بروم.

فعالیت های شهید ابراهیم طاهری در اوایل انقلاب

و، اما غلامرضا طاهری دیگر برادرزاده شهید در ادامه صحبت های پسرعموهایش به فصل دیگری از زندگی شهید ابراهیم طاهری اشاره می کند و می گوید: انقلاب که پیروز شد عمو ابراهیم از جمله افرادی بود که کلانتری را تحویل گرفتند و در اوایل انقلاب زمانی که حکومت پهلوی ساقط شد از کسانی بود که شهربانی و ژاندارمری را تحویل گرفتند.

وی عنوان می کند: از همان موقع عمو ابراهیم با بسیج، سپاه، گروه ضربت و کمیته های مردمی اول انقلاب فعالیت داشت و اوایل انقلاب که به آن صورت نیروی امنیتی نبود با همکاری نیرو های مسجدی شب ها نگهبانی می دادند و تا صبح از جان، مال و ناموس مردم دفاع می کردند.

صحبت از شهید اسماعیل طاهری که می شود جمع حاضر از پسرعموی بزرگتر که همرزم شهید بوده می خواهند تا از اسماعیل برایمان بگوید.

نام اسماعیل که به میان می آید اولین چیزی که به یاد عباس طاهری می آید منش پهلوانی شهید است و رو به ما می کند و می گوید اسماعیل از نظر اخلاقی پهلوانی متواضع و افتاده بود به طوری که آن زمان اکثر نیرو های ارتشی خرم آباد او را به اسم می شناختند. اسماعیل کار راه انداز ملت بود و مشکلات همه را حل می کرد.

انفجار مین و شهادت اسماعیل طاهری

طاهری عنوان می کند: شهید اسماعیل متولد ۲۰ آبان ماه سال ۱۳۳۳ بود و پس از پایان تحصیلاتش در مقطع دبیرستان وارد ارتش شد و پس از گذراندن دوره آموزشی و همزمان با شروع جنگ تحمیلی از طریق لشگر ۱۶ زرهی به جبهه اعزام شد و سرانجام روز سیزدهم آذر ماه سال ۶۴ در منطقه سردشت کردستان بر اثر انفجار مین به شهادت رسید.

وی سپس از استعداد هنری شهید اسماعیل سخن به میان می آورد و بیان می کند: این شهید استعداد زیادی در نقاشی داشت و با سیاه قلم نقاشی های بی نظیری می کشید. آری شهید هنرمند بود و این دوره را در ارتش گذرانده بود.

رحیم طاهری دیگر پسر عموی شهید نیز اینگونه از اسماعیل می گوید: شهید اسماعیل علاوه بر ذوق هنری که داشت به نوعی قهرمان ورزش کون فو و کشتی گیر به نامی بود که در میادین ورزشی مختلفی شرکت می کرد البته به نه صورت رسمی، ولی در کل اهل ورزش به ویژه ورزش باستانی بود و مرام و منش پهلوانی داشت.

وی عنوان می کند: اخلاق و رفتار شهید اسماعیل با پدر و مادرش بسیار خوب بود و هرگز کسی ندید اسماعیل با کسی بلند حرف بزند که این هم از مرام و منش پهلوانی او بود.

غلامرضا طاهری پسرعموی شهید از نحوه شهادت اسماعیل می گوید همان شبی که مرخصی گرفته بود تا در جشن تولد پسرش حاضر شود. او بیان می کند: اسماعیل در منطقه عملیاتی سرشت بود و قرار بوده همان شب در جشن تولد پسرش شرکت کند، اما حین برگشت دشمن کمین می زند و با ماشین روی مین می رود و به شهادت می رسد.

وی سپس از خاطرات دوران گذشته می گوید همان روز هایی که نانوایی در الیگودرز نبود و زنان خود برای پختن نان دست به کار می شدند. او می گوید وقتی اسماعیل به مرخصی می آمد موقع نان پختن کنار مادر می نشست و نان از تنور در می آورد و در کار خانه به مادر کمک می کرد.

چیزی که در راه خدا دادیم پس نمی گیریم

و، اما قاب عکس مادر با روبان مشکی در گوشه اتاق نشان می دهد که مادر اسماعیل و همسر شهید ابراهیم دیگر نیست تا از روز های بودن و نبودن ابراهیم و اسماعیلش برایمان بگوید.

از مادر که می پرسیم غلامرضا طاهری یاد زمان خاکسپاری شهید اسماعیل می افتد و می گوید زمان تدفین این شهید والامقام حرکت زیبایی از زن عمو دیدم طوری که بدون ضجه و گریه زاری کنار جنازه ماند و وقتی می خواستند شهید را دفن کنند نگاهی به جنازه کرد و گفت خدایا درست است که من مادر وهب نمی شوم، ولی کمتر از مادر وهب که نیستم. شما نباید جنازه اسماعیل را برای من می آوردید ما چیزی که در راه خدا دادیم پس نمی گیریم.

مرحومه اکرم، ولی اللهی همسر شهید ابراهیم و مادر شهید اسماعیل طاهری طی سال های گذشته به عنوان یک مادر ایثارگر و همسر نمونه از دست رئیس جمهور سابق نشان درجه ایثار می گیرد؛ آری او همسریست که در راه ارزش های انقلاب اسلامی ثابت قدم می ماند و مادرانه برای دیگر فرزندانش فداکاری می کند.

و اما علیرضا پسر کوچکتر خانواده از رفتن مادر می گوید و از بغض گلویش می توان فهمید که نبود مادر، داغ پدر و برادر را تازه تر کرده است. او بیان می کند: مادرم دی ماه سال ۹۳ پس از یک دوره کوتاه بیماری از دنیا رفت و ما را تنها گذاشت.

آخرین آرزوی مادر آرمیدن در کنار قبر فرزند

پسر شهید طاهری عنوان می کند: مادرم زمان مرگ وصیت کرد که مدیون هستید اگر مرا کنار قبر فرزندم اسماعیل دفن نکنید دست آخر هم به این آرزویش رسید و اکنون در کنار قبر برادرم آرام گرفته است.

و، اما حرف آخر علیرضا طاهری فرزند شهید طاهری ساماندهی قبر شهدا، رسیدگی به وضعیت بیکاری فرزندان شهداست و می گوید: از مسئولان می خواهیم به فکر خانواده شهدا باشند و به مشکلات آن ها رسیدگی کنند.

غلامرضا طاهری پسرعموی شهید اسماعیل آرزوی توفیق قدم نهادن در راه شهدا کرده و عنوان می کند: ان شالله خدا به ما توفیق دهد راه و رسم این شهدای عزیز را بفهمیم و ادامه دهیم.

عباس طاهری پسرعموی بزرگتر نیز آرزوی عاقبت بخیری می کند و می گوید: آرزو داریم بزرگان ما بفهمند شهید یعنی چه؟ چون خواسته شهید نه پول بوده نه ثروت و نه مال دنیا!

رحیم طاهری برادرزاده و پسر عموی این شهیدان نیز مطرح می کند که شهید متعلق به یک فرد و گروه خاص نیست بلکه شهدا برای اهداف بلندی که پاسداری از حق، عدالت و همه ارزش های دین مبین اسلام است رفتند و شهید شدند بنابراین همه باید در راستای این هدف مهم بکوشیم و، اما نکته سیاهی که ما را آزار می دهد این ظلم های اقتصادی است که در حق جامعه ما دارد انجام می شود و این اختلاس هایی که به صورت کلان در این مملکت صورت می گیرد.

وی عنوان می کند: متاسفانه برخی از مسئولان راحت از کنار این قضایا عبور می کنند، اما این عبور وحشتناکی است و همه راضی شده ایم که به آن اررزش های والا آسیب برسد و خودمان را پشت یک سری خاکریز غلط و نگاه های دروغین پنهان کرده ایم.

طاهری بیان می کند: با توجه به وضعیت مذکور متاسفانه ارزش های دینی ما دارد آسیب می بیند که بازخورد و خروجی اش بی اعتقادی قشر جوان ما به ارزش های دینی و انقلاب است و اگر بخواهیم برگردیم و این وضعیت را التیام ببخشیم بسیار زمان می برد و شاید دیگر دسترسی به آن ممکن نباشد همانطور که امام (ره) فرمود اگر خدای نخواسته، خدای نخواسته اسلام در ایران سیلی بخورد، بدانید که در همه دنیا سیلی خواهد خورد؛ و بدانید که به این زودی دیگر نمی تواند سرش را بلند کند.