مغازه دار محله، قربانی نقشه پلید 3 جوان شد

نیمه های شب در مشهد رخ داد

جو گیر شده بودم و نمی خواستم کم بیاورم. از خانه بیرون زدیم . باید حرفم را عملی می کردم. وارد مغازه سرکوچه شدیم. دوستانم سر فروشنده را گرم کردند و من هم گوشی تلفن همراه او را از روی میز کارش یواشکی برداشتم. با عجله به خانه برگشتیم و بلافاصله سیم کارت را از داخل گوشی برداشتم و بعدهم عکس هایش را نگاه کردیم.

  1. جمعه ۲۵ مرداد ۹۸ ساعت ۱۱:۴۰ (۱ روز،۸ ساعت قبل)
به گزارش فرانگر

هنوز متوجه نبودم که این کارم جرم است و ممکن است برایم گران تمام شود تا اینکه صبح روز بعد مادرم گوشی تلفن را دستم دید. با نگرانی پرسید: «این گوشی را از کجا آ ورده ای؟»

نمی دانستم چه جوابی به او بدهم. به چشمانش که نگاه کردم عرق شرم روی پیشانی ام نشست. سرم را پایین انداختم و گفتم گوشی مال دوستم است که اینجا جا گذاشته و بلافاصله از خانه بیرون زدم.

می ترسیدم ردم را پیدا کنند و آبرو و حیثیتم برود. تصمیم گرفتم کاری بکنم که مشکلی برایم درست نشود. به کلانتری ۴۳ مشهد آمدم. من دزد نیستم و می خواهم هرچه سریع تر گوشی تلفن را تحویل صاحبش بدهم. اعتراف می کنم اشتباه کرده ام. راستش را بخواهید چند وقت قبل در فضای مجازی با دو جوان هم سن و سال خودم که اهل یکی از شهرهای استان تهران هستند دوست شدم. آن ها قول دادند یکی دو روز برای مسافرت و دیدنم به مشهد بیایند. بالاخره راهی سفر شدند و آدرس خانه ما را هم داشتند.

از دیدنشان خیلی خوشحال شدم. همان شب اول در خانه مشغول یک بازی شدیم. هر یک از ما در این بازی می باخت باید جرئت خودش را طبق شرطی که بقیه می گذاشتند نشان می داد.

من باختم و دوستانم شرط گذاشتند گوشی تلفن مغازه دار سرکوچه مان را سرقت کنم. بی آنکه بدانم چه کار اشتباهی می کنم، فقط برای ثابت کردن جرئت خودم دست به چنین کار اشتباهی زدم و بعد هم پشیمان شدم.

مادرم همیشه می گوید باید خیلی مراقب باشم چون آبرویی که یک عمر جمع کرده ای به یک لحظه از بین می رود. او بعد از مرگ پدرم از جانش مایه گذاشته تا مرا بزرگ کند و چشم امید دوخته که پسرش قد کشیده و مرد شده است. کاش به نصیحت ها و حرف های دلسوزانه اش گوش می دادم. البته باز هم خدا را شکر این موضوع ختم به خیر شد.




همرسانی نوشتار: